เพลง ราตรีสวัสดิ์
ศิลปิน ฟักกลิ้ง ฮีโร่ Featuring ธีร์ ไชยเดช

วันนี้ฉันมีนิทาน อยากเล่าให้เธอฟัง
นิทานเรื่อง ท ทหาร อดทน
เวลาเค้ายืนเค้าแนบปืนกลไว้ข้างกาย
ทั้งที่เค้าไม่เคยใจร้ายและไม่เคยคิดฆ่าคน
แต่เป็นอีกคืนที่เค้าต้องออกลาดตระเวน
เป็นหน้าที่ของกองพันทหารราบผู้รักตัวเอง
น้อยกว่าชนในชาติไทย
เพราะรู้ว่าเลือดเนื้อเค้าจะสละไม่ให้เราเป็นทาสใคร
ในขณะนั้น ผู้ก่อการร้ายซุ่มโจมตี
เสียงปืน ดังสนั่นตอนเวลาเลยเที่ยงคืนกว่า
เสียงระเบิดดังก้องกึกไปทั่วทั้งป่า
พร้อมเสียงกระสุนปืนทะลุตัวจ่า
เค้ารีบยกปืนกลข้างกายประทับบ่า
ในขณะที่ยิงสวนไปเค้าคิดแต่ว่า
ถ้าคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของชีวิต
เค้าก็ยินดีที่จะสละทุกอย่างด้วยยศอันน้อยนิด
ขอเพียงคนในชาติได้หลับสบาย
เค้าจะยืนหยัดปกป้องแผ่นดินแม้ชีพมลาย

ในราตรีที่ด้ามขวานลุกเป็นไฟ
ประเทศไทยเจ้าเอ๋ยมีคนฝากเพลงนี้มาให้

หลับตาเถอะนะ ขอให้เธอหลับฝันดี
คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิตของฉัน

ในคืนที่ผมกินเหล้าอยู่นั่งเล่น
ในคืนที่ป้าข้างห้องยังตั้งวงป๊อกเด้ง
คืนที่เด็กมัธยมนั่งท่องตำราเอนท์จุฬา
คืนที่ใครหลายคนลืมชื่อคนเดือนตุลา
คืนที่คุณนอนหลับอยู่บนเตียง
ทั้งหมดคือคืนเดียวกันกับเสียงปืนที่ดังเปรี้ยง
ของทหารต่อต้าน ข.จ.ก.
ผู้ไม่ยอมให้ใครมาเผาโรงเรียน เผาตำรา ส.ป.ช.
และยังไม่มีตอนจบของนิทาน
มีเพียงแต่ตอนรุ่งสางไม่เป็นศพก็พิการ
เพราะในทุกเช้าที่เราตื่นมาเมาขี้ตา
มันคือเช้าแห่งการสูญเสียที่ 5 องศา 37 ลิปดา
เขาตายเพื่อคนในชาติได้หลับสบาย
เขาจะยืนหยัดปกป้องแผ่นดินแม้ชีพมลาย

ในราตรีที่ด้ามขวานลุกเป็นไฟ
ประเทศไทยเจ้าเอ๋ยมีคนฝากเพลงนี้มาให้

หลับตาเถอะนะ ขอให้เธอหลับฝันดี
คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิตของฉัน
ฝากดาวบนฟ้า ร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง
หากฉันไม่ได้กลับ อย่างน้อยให้เธอหลับสบายก็พอแล้ว

...........* ...*
........*..lovel...*
.....*..love lovelo...*
...*..lovelovelove....*
..* .lovelovelovelove...*................*.. ..*
.*..lovelovelovelovelo...*......... *..lovel....*
*..lovelovelovelovelove.. .*......*..lovelovelo.*
*.. lovelovelovelovelove...*....*...lovelove lo.*
.*..lovelovelovelovelove...*..*... lovelovelo...*
..*...lovelovelovelovelo ve..*...lovelovelo...*
...*....lovelove lolovelovelovelovelovelo...*
.....*.... lovelovelovelovelovelovelov...*
....... .*....lovelovelovelovelovelo...*
...... .....*....lovelovelovelove...*
........ .......*...lovelovelo....*
............ ......*..lovelo...*
................... ..*.....*
......................*..*
. ......................*

br />

ต้องการเพลงใหม่ๆ ใช่มั้ย คลิกที่นี่

You'r on My MinD

ย้อนกลับไปเมื่อปี 2535 พ่อได้ชวนไปบ้านเพื่อนแถว ถนนตก พอไปถึงบรรยากาศเป็นบ้านสวน ร่มรื่น มีท้องร่อง และมีสุนัขวิ่งเล่นและว่ายน้ำในท้องร่องสวน หลายตัวเหมือนกัน เพื่อนพ่อก็ไปอุ้มตัวสีขาวๆ น่าตาน่ารัก ตาหวานๆ เศร้าๆ มาให้ตัวนึง แล้วถามว่า "ชอบไหม" เราไม่ไ้ด้ตอบอะไร จำได้ว่า ยื่นแขนออกไป แล้วขออุ้มตัวนั้นตลอดไม่ยอมปล่อย จนได้มาอยู่ที่บ้านด้วยกัน
ตอนนั้นเป็นช่วงที่โอ๊ต ชอบนูโวมากๆๆๆ ชอบโจ สุดๆๆ แล้วมีหนังเรื่อง "โตแล้วต้องโต๋" ไม่เกทว่าทำไมต้องโต๋ฟะ เลยเอามาตั้งชื่อหมาขาวว่า "โต๋" นับแต่นั้นมา "โต๋" ไม่ใช่หมาดื้อ เป็นหมาสงบ เรียบร้อย ไม่เห่าเรื่อยเปื่อย เรียกได้ว่า เป็นหมาที่ไม่เคยสร้างปัญหาให้เลยจริงๆ อุ้มไปไหนด้วย ผูกไว้ก็ไม่ร้องตาม นานแค่ไหนก็ไม่มีเสียงบ่น เป็นเพื่อนที่ดี่ที่สุดเลยก็ว่าไ้ด้

จนเมื่อเดือน กุมภาปี 51 รู้สึกเหมือนมีก้อนไรขึ้นตรงท้อง ตอนแรกเป็นเม็ดเหมือนถั่วแดง อาทิตย์นึงผ่านไป มันก็โตขึ้น 2 เท่า จึงรีบไปหาหมอ หมอก็จัดการ เอ็กซเรย์ บอกว่าเป็นก้อนเนื้อที่ไม่อันตราย พออีกสัปดาห์มันก็โตและแข็งใหญ่กว่าลูกปิงปอง เริ่มร้อนใจ ไปถามหมอว่าเอาไงดี หมอบอกว่าจะผ่าตัดก็ได้ เลยถามถึงความเสี่ยง หมอบอก 50/50 แปลว่ายังไม่อันตราย จึงให้หมอจัดการ เริ่มผ่าตอน 5 ทุ่ม - ตี 2หมอบอกว่าก้อนเนื้อกินลึกไปถึงเนื่อใน

วันรุ่งขึ้นไปเยี่ยมโต๋ แต่เช้า สลึมสลือ ที่แขนทั้ง 2 ข้างมีรอยเข็มให้น้ำเกลือ และเข็มให้ยา ฉีดเต็มเลย เพราะเขาบอกว่าโต๋ผอม หาเส้นเลือดยาก เห็นแล้วสงสารจับใจ นั่งร้องไห้กอดโต๋อยู่หน้ากรง จนสบายใจ ตอนกลางคืนเลิกงานก็รีบมาดูอีก อยู่นานทุกวัน จนสนิทกับน้องหมากรงอื่นๆ ไปเยี่ยมโต๋ทีไรก็แวะไปทักกรงอื่นๆ จนคุ้นเคยกันดีเสมอ อยู่ได้ 1 อาทิตย์หมอบอกกลับบ้านได้ ก็พากลับบ้านแล้ว ให้ฝึกเดินหน้าบ้านทุกค่ำ จะได้แข็งแรงไว ไว.....แต่

โชคชะตาที่กำหนดทุกสิ่งไว้แล้ว ก็ให้โต๋มีก้อนเนื้อเกิดขึ้นอีก 2 ก้อนด้วยกัน หลังจากผ่าตัดไปแค่ 3 อาทิตย์เท่านั้น ซ้ำ...ก่อนเนื้อนี้ยังโตไวกว่ามาก และ มีสีที่คล้ำ (หรือที่เรียกว่าฝี) หมอบอกว่า ทำไรไม่ได้แล้ว ผ่าตัดก็ไม่ได้ ดูดออกก็ไม่ได้ ให้ทำความสะอาดแผลทุกวันและทำใจ ไม่เกินสิ้นเดือนมีนานี้แน่นอน!!!!!! ได้ฟังเท่านั้นแหละ มือไม้อ่อน ทำไรไม่ถูก ต้องออกมาร้องไห้หน้าร้อนหมอ ว่าทำไมไม่ให้โต๋ไปสบายๆ กว่านี้ ไม่อยากให้ไปด้วยความไม่สบายทางร่างกายเลยจริงๆ หลังจากนั้นก็ร้องไห้กับโต๋อย่างหนัก และเริ่มที่จะทำใจได้ในระดับหนึ่ง ซื้อแพมเพิร์ส น้ำเกลือ ผ้ารองน้ำ ยาใส่แผล ยาฆ่าเชื้อ ไว้สำหรับทำแผลทุกๆ 4 ชั่วโมง เพราะมันซึมและมีกลิ่น โต๋จะได้นอนสบาย

พอใกล้กลางเดือน เราไม่มีกะใจจะทำงานแล้ว เลยบอกที่ทำงานก่อนประเมินว่า เราอยากออกแล้ว ไม่อยากทำต่อ เพราะเรารู้เลยว่า โต๋ ไม่พ้นสิ้นมีนานี้แน่ๆ เลยอยากจะมีช่วงสุดท้ายอยู่กับโต๋ ได้อย่างเต็มที่ พอสัปดาห์ที่ 3 แผลแรกเริ่มแตก ( เหมือนเรากัดลูกชิ้นเอ็น แผลจะยุ่ยๆ อย่างนั้นเลย) แผลที่ 2 ก็เริ่มมีน้ำไหลหน่อยๆ พอปลายสัปดาห์ เริ่มมีอีก 2 ก้อนที่เตรียมจะแตกอีก ซึ่งทำให้ไม่ได้เลย เฮิร์ทมากๆๆๆ

3 วันสุดท้ายของชีวิต...โต๋

วันอาทิตย์ที่ 23 มีนา

โต๋เริ่มไม่กินข้าว คอไม่มีแรงแม้แต่จะขืนขึ้นมากินน้ำ ต้องให้น้ำและนมทาง หลอดซิ้ง(หลอดฉีดน้ำ) ตลอด อาหารย่อยสุดๆ ก็เริ่มไม่รับ กินได้แต่นม และ น้ำเท่านั้น กินแลคตาซอย วันละ 1 กล่องเท่านั้น ไม่กินไรเลย แต่ยังถ่ายได้อยู่ แม้กระทั้งจะอึ ยังไม่มีแรงเบ่งและแรงยืน เราต้องเป็นคนช่วยบีบที่ก้นให้อึ มันออกมา ไม่งั้นโต๋ จะทรมานสุดๆๆๆๆ ทำไปก็สงสารจับใจ

วันจันทร์ที่ 24 มีนา

โต๋ตื่นแต่เช้า มารีบตาแป๋วเลย แต่ไม่มีแรงดันตัวเอง แค่จะเอาหัวตั้งขึ้นยังไม่ไหว พอสายตาหันมาสบตากับเราเท่านั้นแหละ ประกายตาดีใจ ที่จะมีคนมาช่วยจับโต๋ให้สบายซะที ทำความสะอาดแผล ใส่ยา เปลี่ยนแพมเพิร์ส เช็ดตัวด้วยผ้าเปียกที่ไว้เช็ดก้นเด็ก (ห๊อม...หอม)เช็ดหน้า เช็ดตา ให้นม ให้น้ำ จับยืนเพิ่มบริหารขา จับนอนยืนขาซ้าย ขาขวา สลับกัน แล้วน้องโต๋ก็นอนสบายทั้งวัน แต่มีบางช่วง ที่ร้องเหมือนฝันร้าย มือ-ขา พยายามตะเกียกตะกายใหญ่เลย ต้องอุ้มเข้ามานอนด้วยกัน แล้วก็กอดกันร้องไห้อีกแล้ว

วันอังคารที่ 25 มีนา

วันนี้รู้สึกว่าไม่อยากออกไปไหนเลย แม้แต่จะไปซื้อของในหมู่บ้านก็ไม่อยากไป อยากอยู่กับโต๋ตลอดเวลาตอนเช้าเมื่อทำกิจวัตรของโต๋เสร็จหมดแล้ว โต๋ก็หลับสบาย ไปจนถึงตอนบ่ายๆ กำลังดูหนังอยู่ รู้สึกได้ยินเสียงโต๋ ร้อง เหมือนฝันร้าย เรียกก้ไม่ค่อยรู้สึกตัวแล้ว จึงเอาเข้ามานอนด้วยกันตลอด จนตอนเย็นเอาไปนอนข้างนอก ลมเย็นๆ สบายๆ พอซักทุ่มครึ่ง ก็ไปทำความสะอาดให้เหมือนปกติ พ่อก็ทักว่าวันนี้โต๋ไม่สดชื่น ไม่มีเรี่ยวมีแรงเลย เหมือนกับเหนื่อยเต็มที่แล้ว โอ๊ตได้บอกโต๋อยู่เสมอ ทุกวันตั้งแต่กลับมาจากหาหมอครั้งล่าสุดแล้วว่า ขอให้ไปให้สบาย ไม่ต้องห่วงทางนี้ จะทำที่นอนหน้าบ้านให้โต๋อยู่ที่นี่แหละ ไม่เอาไปเผาที่อื่นแน่นอน จนวันนี้ก็พูดอีกครั้งนึงกำลังจะจับใส่แพมเพิร์ส คอก็อ่อนแบบ พับไปเลย รีบวางลงบนที่นอน แล้วเรียกชื่อโต๋อีกครั้ง "โต๋ โต๋ ไม่ต้องห่วงอะไรนะลูก ขอให้ไปสบายๆ อยู่บนสวรรค์ เพราะโต๋เป็นหมาที่ทำแต่ความดี นำความสุขมาให้ครอบครัวของเรา โต๋ได้อยู่บนสวรรค์อย่างแน่นอน แล้วจะจัดที่นอนไว้ในสวนข้างบ่อปลาหน้าบ้านที่โต๋ชอบนอนนะ และถ้าเป็นไปได้ ขอให้โต๋มาเกิดเป็นลูกหรือหลานในครอบครัวเดียวกันอีกนะ" พูดจบก้มไปจูบ โต๋ก็กระดึกหางให้ 2 ทีแล้วก็ค่อยๆ หลับไป เรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีปฎิกิริยาตอบกลับมา จับดูที่ชีพจรก็ไม่เต้น ที่จมูกก็ไม่มีลมหายใจ โต๋ได้จากไปอย่างสงบ แต่โอ๊ตทำใจไม่ได้ ได้แต่ร้องไห้และพร่ำแต่เรียกชื่อโต๋ ซ้ำไป ซ้ำมา จนพ่อต้องออกมาบอกว่าโต๋ไปดีแล้ว เราก็ยังไม่เลิกร้องอยู่ดี

จนเริ่มสงบ พ่อก็ออกมาขุดดินข้างบ่อปลา โอ๊ตก็โทรไปหาปัทๆก็รีบมาอยู่เป็นเพื่อน และจะร่ำลาโต๋ เป็นครั้งสุดท้ายด้วย เมื่อปัทมาถึง พ่อก็ขุดไปเยอะแล้วแหละ โอ๊ตเปิดเพลง "ฤดูที่แตกต่าง" ให้โต๋ฟังข้างกาย ตลอดเวลา จน 3 ทุ่มครึ่งแม่มา ก็เอาโต๋ใส่เสื้อสีชมพู สดใส และห่อผ้าขาว โรยดอกไม้รอบๆที่นอน เพื่อโต๋จะได้นอนสบาย และเอาลงใส่ในที่นอน ที่โต๋จะได้หลับสบายนับแต่นี้ตลอดไป......